May 21, 2018 - Comments Off on De stem van De Voorkamer: Louis Biram

De stem van De Voorkamer: Louis Biram

De man die voor velen als extra vader fungeert, die iedereen te hulp schiet en altijd voor een ander klaar staat. Een man die meedenkt, een echte realist, Louis Biram (55) is als een rots in de branding, zo ook voor De Voorkamer. ‘Ik merk dat ik sneller een vertrouwensband opbouw met mijn cliënten omdat ik ze begrijp en we aan twee woorden genoeg hebben om een situatie of probleem te omschrijven, ik merk dat zij dit prettig vinden. Ik ben blij dat ik anderen goed aanvoel en tussen twee culturen inzit. Deze eigenschap komt overal van pas en ik ben wel trots dat […]’

Nieuwsgierig welke hobby Louis voorheen in de Maarsseveense Plassen uitvoerde? Nieuwsgierig naar zijn mooie herinneringen aan Damascus of misschien zijn bijzondere en indringende droom; lees dan snel verder.

Sinds zes maanden werk ik specifiek voor vluchtelingen, ik heb dit bij de GGZ aangevraagd omdat ik vond dat er niet op de juiste manier werd gehandeld. Er zijn veel barrières onder meer door de taal en door cultuurverschillen. Omdat ik zowel de Nederlandse als Arabische taal ken en ook beide culturen, kan ik als schakel tussen nieuwkomers en hulporganisaties fungeren. Ik kan beide groepen uitleggen hoe het in de andere cultuur werkt en dat sommige dingen nu eenmaal zo zijn in Nederland. Ook vind ik het belangrijk dat we weten wat er onder de nieuwkomers leeft, daarom onderhouden we nauw contact met buurtteams. Ik heb genoeg ideeën hoe we nieuwkomers beter zouden kunnen helpen, maar daar zijn meer werknemers voor nodig. Het punt is dat er gewoon niet genoeg deskundigen zijn die ervaring hebben met deze situatie. Ik kom zelf ook uit Syrië, heb veel meegemaakt waardoor ik mij makkelijk kan identificeren met deze nieuwe groep burgers. Deskundigen die in Nederland een studie hebben gevolgd, alleen Engels als tweede taal spreken, staan toch verder af van nieuwkomers. Ik merk dat ik sneller een vertrouwensband opbouw met mijn cliënten omdat ik ze begrijp en we aan twee woorden genoeg hebben om een situatie of probleem te omschrijven, ik merk dat zij dit prettig vinden.

Van nieuwsgierigheid tot vaste host

Het werk is heel flexibel in het aantal uren dat ik moet werken, ik kan mijn werk voor De Voorkamer combineren. Bij De Voorkamer ben ik samen met Adel Nabelsi host van Arabisch Taalcafé op de maandagavond en van Straffe Koffie, op de woensdagavonden. Via Adel ben ik ook bij De Voorkamer terecht gekomen. Onze moeders zijn bevriend, dus ik kende hem al goed. Hij vertelde vaak over De Voorkamer en over de bijzondere sfeer die er heerst. Uit nieuwsgierigheid, niet eens met het idee om mij in te gaan zetten, bezocht ik eens overdag De Voorkamer, daar was Pim van der Mijl in gesprek, ik geloof met iemand van de gemeente. Na die bespreking sprak ik hem even, maar ik voelde niet de sfeer die Adel aan mij uitlegde. Het was heel anders dan mijn verwachtingen. Later sprak ik nog wat andere jongens die exact hetzelfde enthousiasme overbrachten, daarom besloot ik eens naar een event te gaan. Ik weet niet precies welke dit was, wat ik mij wel herinner is dat ik direct begreep welke sfeer al die jongens bedoelde. Hier sprak ik met Shay Raviv en voelde de verbondenheid met de plek en de mensen. Ik begreep Adel en sindsdien kom ik wekelijks, zo niet dagelijks bij De Voorkamer.

Al snel gaf ik aan bij het team betrokken te willen zijn, om ook hier mijn steentje bij te kunnen dragen als tussenpersoon. Als er misverstanden zijn kunnen die makkelijk opgelost worden als ik beide kanten van een verhaal kenbaar kan maken aan zowel Nederlandse als Syrische mensen. Inmiddels heb ik al geregeld te hulp kunnen schieten om een klein misverstand uit de wereld te hebben door het te bespreken met beide kanten en beiden uit te leggen hoe het voor de ander in elkaar steekt.

Ik zit tussen twee culturen in en voel anderen goed aan, en kan mensen op die manier helpen

Ook door mijn ervaring op mijn werk wil ik mij graag inzetten om de toekomst van nieuwkomers, van individuen zo snel mogelijk in vervulling te laten gaan. Veel Syriërs, maar ook nieuwkomers uit ander landen hadden een baan in hun thuisland. Een beroep die ze hier in Nederland ook graag weer willen uitvoeren, maar door de taal of niet overeenkomende diploma’s wordt dit traject enorm vertraagd. Ik probeer bij te schieten en mogelijkheden te bedenken om dit te versnellen.

Ik ben blij dat ik anderen goed aanvoel en tussen twee culturen inzit. Deze eigenschap komt overal van pas en ik ben wel trots dat ik het kan inzetten. Daarnaast ben ik in het bewaken van grenzen, van mezelf maar ik herken ze ook snel van anderen. Dit in combinatie met goed kunnen luisteren, zorgt ervoor dat ik er echt voor mensen kan zijn.

Vol bruisende ideeën

Niet alleen de twee vaste avonden, maar vaak ben ik ook bij andere evenementen te vinden. Soms om bij te springen en anders als publiek of deelnemer. Ik vind het leuk en belangrijk om verbonden te zijn en kom graag bij De Voorkamer bij events als Samen Zingen, de filmscreenings of bijvoorbeeld On the Spot, de jamsessie. Ik bruis nog van de ideeën voor evenementen. Samen met het team bespreken we alle ideeën om te kijken of ze reëel zijn, of het haalbaar is en wat we ermee bereiken als we het uitvoeren. Soms valt daarmee een idee.

De Voorkamer groeit, zowel in het ledenaantal als in het aantal vrijwilligers. Ook het aantal events en de verscheidenheid van evenementen groeit. Dit is natuurlijk onwijs mooi en als je mij vraagt waar De Voorkamer over vijf jaar staat, dan denk ik wel dat er een grotere locatie is om meer leden te kunnen ontvangen en een nog groter en nog meer divers publiek aan ons te binden. Een stap daarin is de buurt erbij te betrekken. Met de buurtdiners worden buurtbewoners en ondernemers uit Lombok aan onze community verbonden, een mooi initiatief.

Een van mijn hobby’s is lezen, ik lees graag en veel. Fotograferen vind ik ook erg leuk, maar helaas schiet dat er de laatste tijd bij in doordat ik het erg druk heb. Wandelen doe ik ook graag, het liefst door het bos of door de duinen. Ik ben dol op bomen, er is een specifieke boom die mijn favoriet is. Deze boom is de bewaker van mijn geheimen, ik vertel hem alles. Ik neem mijn zoontje ook weleens mee om te wandelen, dan gaan we naar de Maarsseveense Plassen. Hier dook ik vroeger ook graag, maar wegens een te hoge bloeddruk, moet ik deze hobby even uitstellen.

‘Amsterdam is leuk voor een dag. Nergens zijn de mensen zo fijn als in Utrecht: het is veruit de beste stad’

Mijn zoontje vind het erg leuk om op het strand te zijn. Als we samen zijn, stelt hij altijd heel veel vragen: hij wil alles weten. Dat hij zo nieuwsgierig is van aard, en niet zo snel overtuigd is van een simpel en soms afgewimpeld antwoord dat ik hem geef, vind ik een heel goede eigenschap. Ik ben heel blij dat hij zoveel wil weten en leren.

Zelf ben ik ook heel nieuwsgierig aangelegd. Toen ik naar Nederland kwam, 27 jaar geleden, was Utrecht de eerste stad die ik leerde kennen. Zelf bezocht ik veel andere steden in Nederland om erachter te komen hoe de sfeer daar is. Amsterdam en Rotterdam vind ik bijvoorbeeld best leuk, maar voor één dag in het jaar, dan heb ik wel weer genoeg drukte van de stad gezien. Leiden en Arnhem vind ik naast Utrecht ook twee mooie steden. De sfeer is daar goed, maar nergens zijn de mensen zo als in Utrecht. De gebouwen, Oudegracht, de sfeer en dus de mensen zijn zo fijn in Utrecht, daarom is het ook zeker mijn favoriete stad van Nederland.

Toch gaat niets boven Damascus. Er zijn niet genoeg woorden – in welke taal dan ook – om uit te leggen wat Damascus voor mij en vrijwel voor iedereen die ooit in Damascus is geweest, te omschrijven. Het gaat om een heel grote lading positiviteit die er heerst. Om een voorbeeld te geven: ik stond ’s ochtends op met koffie drinken op mijn balkon waar ik muziek van Fairuz draaide en een sigaretje opstak. Ik hoorde de geluiden van buurtkinderen die naar school gingen, buren, vrienden die voorbij liepen en gedag zeiden. Ik hoor nog de zin van een moeder die tegen haar kinderen zegt: ‘Doe voorzichtig’, dit staat in mijn geheugen gegrift en zal ik nooit meer vergeten. Nog steeds zijn koffie en Fairuz vaste prik in de ochtend, dit ritueel zal ik nooit veranderen. Maar wat echt typerend is voor Damascus, is de geur van jasmijn. In heel Syrië is die geur wel bekend, maar Damascus ís de geur van jasmijn. De sfeer, de magie, de energie, alles samen maakt Damascus een bijzondere stad.

Damascusmagie in De Voorkamer

Wat ik heel bijzonder vind, is dat eenzelfde sfeer als die van de combinatie van koffie en Fairuz ook in De Voorkamer heerst. Op zijn eigen manier heeft het iets weg van de positieve sfeer; alsof je thuis in Syrië bent. Onbewust creëren we dat samen. Het gaat vanzelf door dat ene woord, een muziekklank of een gebaar kan ervoor zorgen dat je dat gevoel van thuis in Syrië voelt. Een blikwisseling volgt vaak, zo van jij voelt het ook toch? Er zijn dan geen woorden nodig voor dit mooie moment.

‘De kinderen van nu moeten ook weten wat koffie, Fairuz en jasmijngeur voor magische sfeer brengt’

Waar ik mij heel erg druk om maak, is de situatie in Syrië. Er is al zeven jaar oorlog, maar dat is nog niet eens het grootste probleem, die komt pas daarna, als de oorlog over is. Vier generaties zijn er kwijt door de oorlog, dat kost zeker nog wel honderd jaar voordat het land daarboven op is. Het gaat mij vooral om de jongste generatie, de kinderen van nu. Ik wil mij inzetten om deze kinderen te helpen aan een toekomst, of dat nu hier in Nederland is of in Syrië maakt mij niet uit. Alle Syriërs hier in Nederland hebben het land achter gelaten, hebben daarmee ook de jonge generatie achtergelaten. Alle Syriërs spelen dan ook een rol in het opbouwen van hún toekomst.

Het is mijn droom de problemen die de kinderen aangaan op te lossen. Ik praat met veel organisaties en psychologen om op zoek te gaan naar oplossingen. Mijn vader was politicus in Syrië en zelf was ik ook actief in de politiek, daarom weet ik wanneer de politiek ingezet kan worden om dingen gedaan te krijgen. Maar ik vind het politieke klimaat een vies spelletje en kies er dan ook bewust voor de politiek niet te betrekken bij mijn ideeën. Ik werk alleen samen met organisaties die onafhankelijk zijn en hetzelfde doel voor ogen hebben. De middelen en kennis die we bezitten zetten we in om ons doel te bereiken om een rol te kunnen spelen in het ondersteunen van de toekomst van Syrische kinderen. Kortgezegd is mijn droom om de nieuwe generatie Syriërs de magische sfeer die Damascus heeft terug te geven. Ik wil dat de kinderen van nu weten wat koffie, Fairuz en de geur van jasmijn tot leven brengen.

 

Door: Esther Koeckhoven

Published by: shayraviv in MAGAZINE

Comments are closed.